Blog 3 – Met de camper over land naar Griekenland en Oost-Europa

Montenegro

Algemene informatie

Montenegro is een ontzettend mooi land met heel veel bergen, bergmeren, kloven, rivieren, hoogvlakten en een prachtige kust. Maar het kan er ook ontzettend veel regenen. En lang. Helaas is Montenegro daardoor voor ons een beetje in het water gevallen. Daarom besluiten we om zo snel mogelijk door Montenegro te rijden volgens de geplande route en dan een andere keer terug te komen. En dan ook wat later in het seizoen, want er waren nog veel campings, restaurants, supermarktjes etc. gesloten en dat doet niet zo gezellig aan. Maar misschien heeft de start van het seizoen iets te maken met het klimaat??? Onze eerste dag in Montenegro hadden we overigens nog wel mooi weer, en hebben we heerlijk buiten geluncht met prachtig uitzicht op een meer en de bergen op de achtergrond.

Zabljak (#13)

Montenegro blijft qua natuur verbazen, bij iedere bocht weer opnieuw. Wat wij wel een beetje misten in het Noorden zijn gezellige oude stadjes met historische gebouwen, smalle straatjes en gezellige terrasjes. Het gebied bij Zabljak is ook wintersportgebied, en wij vermoeden dat er in de winter meer leven in de brouwerij is.

Daarnaast konden we het Durmitorgebergte niet op omdat er nog teveel sneeuw lag en vanwege het smeltwater was de waterstand in de rivier twee meter hoger dan normaal waardoor bepaalde wandelingen (nog) niet gemaakt konden worden. We stonden wel op een zeer mooi gelegen camping met uitzicht op het Durmitorgebergte, samen met nog een andere camper. We rekenden 6 euro af inclusief stroom, zo goedkoop hebben we nog nooit ergens gestaan. Ook hebben we bij de campingeigenaresse een kaart van de omgeving gekocht voor 3 euro. Later hoorden we dat deze kaarten overal gratis verstrekt werden. Tja, dat is ook een verdienmodel.

Aangezien het de volgende dag hoost van de regen, besluiten we om het Noorden te verlaten en door het binnenland, langs de rivier de Tara, naar de hoofdstad Podgorica te reizen. Dit was een prachtige route, maar wel een slechte weg met veel keien op de weg. In Podgorica verbleven we op een parkeerterrein bij een Hostel op een paar kilometer van het centrum, met het idee om de stad de volgende dag te bezoeken.

Podgorica (#14)

Op de dag dat we Podgorica willen bezoeken, regent het helaas ook. Dus besluiten we om er alleen met de camper doorheen te rijden en daarna via Cetinje naar de kust te rijden, aangezien daar beter weer wordt voorspeld. We rijden een prachtige route door het binnenland.

Cetinje (#15)

Cetinje is ooit (tot 1946) de hoofdstad geweest van Montenegro. Er staan een paar mooie gebouwen, zoals het Paleis van Nikola de Eerste (gebouwd in 1867 en nu in gebruik als Nationaal Museum) en het klooster van Cetinje (gebouwd in 1701), dat nog steeds wordt bewoond door monniken.

Het is leuk om door het stadje te lopen maar meer dan een uurtje hadden wij niet nodig om de sfeer op te snuiven. Het was wat ons betreft een weinig interessante plek.

Kust

De kust van Montenegro is prachtig, het heeft veel weg van de kust van Kroatië waarbij de bergen helemaal uitmonden tot in de zee. Helaas worden de projectontwikkelaars in Montenegro helemaal losgelaten, dus er is ook veel “gebouwvervuiling”. Er worden veel hotels en appartementencomplexen gebouwd, die het zicht op de zee tegengaan en een lelijke skyline vormen. Jammer.

Petrovac (#16)

Het strand van Petrovac is het enige strand in Montenegro met rood zand. Het geeft een bijzondere aanblik. Wij hebben op een middag, vanuit een camping even verderop, een mooie wandeling over een speciaal voetpad gemaakt naar Petrovac en daar wat rondgelopen, de uitkijktoren beklommen en een heerlijk roseetje gedronken op een terrasje aan de zee, want de zon scheen voor het eerst in dagen!

Ulcinj (#17)

Onze laatste dag in Montenegro wilden we doorbrengen op een camping in Ulcinj. Maar in Ulcinj aangekomen kwam de stad ineens zo op ons af, dat we zin hadden om door te rijden naar Albanië. Maar we wilden wel nog even lunchen in Ulcinj. Dus volgden we de borden naar de citadel, want meestal staat zo’n gebouw hoog op een heuvel, dus rustig en met een mooi uitzicht.

We hebben de citadel niet gevonden, maar na een eenzame smalle weg door olijfbomenbossen stonden we ineens voor een hek met een stopbord, een wachthuisje en een wachtmeneer. De afgesloten weg gaf toegang tot het strand van Valdanos. Toevallig had ik in ons reisboek gelezen, dat er iets vreemds is aan dat strand. Het is namelijk geen publiek strand en de geruchten gaan dat een rijke man het strand heeft gekocht (gerucht 1: burgemeester van Moskou, gerucht 2: een Britse investeerder, gerucht 3: de Montenegrijnse regering ten behoeve van hoge “omes”). In het verleden, toen Joegoslavië nog bestond, was het een zomerkamp voor hoge militairen die daar uit kwamen rusten.

Wij trekken de stoute schoenen aan en vragen de wachtmeneer in ons beste Engels/Montenegrijns of het goed was als we met de camper zouden lunchen op het strand. En dat was akkoord (vermoedden we, want hij kwam niet met een geweer achter ons aan). Dus hebben we heerlijk rustig geluncht op een praktisch verlaten strand.