Blog 4 – Met de camper over land naar Griekenland en Oost-Europa

Albanië

Algemene informatie

Grensovergang Montenegro-Albanië

Die ging zo makkelijk dat we ons nog enkele honderden meters na de paspoortcontrole afvroegen of we nu alleen de grenscontrole in Montenegro voorbij waren of ook al die van Albanië. Terwijl diverse auto’s voor ons controle kregen, hoefden wij alleen onze paspoorten, groene kaart en autopapieren te laten zien.

Albanië fascineert ons. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat het land tot 1990 nog helemaal potdicht zat voor toeristen, en dat inwoners het land niet mochten verlaten. Albanië heeft lange tijd een communistisch regime gehad en er zijn in die periode veel mensen gemarteld, gevangen genomen en zelfs vermoord omdat ze bijvoorbeeld naar buitenlandse radiozenders luisterden! In het begin van het communistisch regime heeft Albanië aansluiting gezocht bij het Stalinistische Rusland, en later bij het communistische China van Mao Zedong. Pas in 1992 kwam er een eind aan het communistische tijdperk en kwamen er vrije verkiezingen.

Staat van infrastructuur

Bij de voorbereidingen van de reis hebben wij op diverse blogs zulke vreselijke verhalen gelezen over de staat van de wegen in Albanië, dat het ons logisch lijkt om er in ons blog een aparte alinea aan te wijden. Conclusie na enkele dagen rijden in Albanië: de verhalen zijn waar. Gedeeltelijk. Maar er wordt ook ontzettend hard gewerkt aan de infrastructuur en er zijn al heuse echte snelwegen, die nog niet eens op de wegenkaart staan vermeld.

Een snelweg in Albanië moet je echter niet vergelijken met een snelweg in Nederland: de oprit naar de snelweg is erg hobbelig met grote kuilen in de weg, dus je rijdt met een vaartje van 20 kilometer per uur de snelweg op. Vervolgens kom je zowel in de rijrichting als in tegengestelde richting wandelende mensen tegen, mensen op ezelkarren, brommertjes etc. Verder stoppen er diverse auto’s langs de kant van de weg om bijvoorbeeld mensen op te pikken of uit te laden of bij een kraampje fruit te kopen. Maar je kunt wel met 90 kilometer per uur zonder kuilen in de weg doorrijden, en dat is een verademing na het rijden op de binnenwegen.

Met die binnenwegen hebben we inmiddels ook ervaring en wij vragen ons af of zo’n soort weg wel de benaming “weg” mag krijgen… Je kunt het misschien het beste omschrijven als een stuk uitgegraven natuurpad met keien, hobbels en kuilen, al dan niet gevuld met water, waarbij af en toe een stukje is geasfalteerd.

Sinds we Kroatië achter ons hebben gelaten, geeft TomTom aan dat hij beperkte kaartinformatie heeft. Daarom zetten we tegenwoordig onze wandel GPS aan, waarbij we de GPS coördinaten van de camping intoetsen, zodat we in ieder geval weten of we de juiste kant op gaan. Ondanks dat we zuidwaarts reden, bleef de GPS op het Noorden gericht. Hij draait pas om als je harder gaat dan 10 kilometer per uur… We hebben dan ook volop kunnen genieten van het Albanese platteland gedurende die 50 kilometer naar de camping.

Tip: als je door de politie wordt tegengehouden omdat de doorgaande, goed te berijden weg is afgesloten vanwege een evenement en je wordt omgeleid, wacht dan gewoon tot het evenement is afgelopen…

Bushat (#18)

De eerste camping in Albanië die we tegen komen zodra we vanuit Montenegro Albanië binnen rijden, ligt in Bushat en wordt gerund door een Nederlands echtpaar met drie kinderen. Het is fijn om weer eens Nederlands te spreken en dat het sanitair voldoet aan de Westerse standaarden. Wij hebben daar ook drie Nederlandse echtparen ontmoet die gezamenlijk in het zuiden van Griekenland met hun camper een rondtoer door de Peloponnesos hebben gemaakt. Wij worden enthousiast en besluiten om deze rondtrip in te passen in ons reisschema. We hadden toen nog bijna drie maanden over, dus dat moet geen probleem zijn! ’s-Avonds genieten we gezellig met hun van een heerlijk diner in het camping restaurant.

Krujë (#19)

Als je in Albanië bent geweest, moet je Krujë bezocht hebben. In Krujë is namelijk meer dan 500 jaar geleden de nationale held, Skanderbeg, geboren. Skanderbeg is beroemd omdat hij en zijn leger tot aan zijn dood Krujë verdedigd heeft tegen de Ottomanen. Pas na de dood van Skanderbeg lukte het de Ottomanen om Krujë in te nemen.

Er is een mooi museum, gebouwd in het voormalige kasteel, dat volledig gewijd is aan Skanderbeg. Hij was overigens wereldwijd bekend, want veel documenten en kunstwerken die gewijd zijn aan Skanderbeg waren gemaakt door niet Albanese schrijvers/kunstenaars.

Kust

We zagen bij Dürres pas voor het eerst de Albanese kust, en waren geschrokken van de lelijke skyline. De hele kust staat volgebouwd met hotels, restaurants en appartementsgebouwen. Maar tien kilometer ten zuiden van Dürres hebben we een paar dagen op een mooie aan het strand gelegen camping gestaan. Ook ontmoetten we daar een leuke Duitse vrouw die fietsend vanaf Zagreb, Kroatië, door Albanië naar Griekenland onderweg was. Zij klaagde ook over de kwaliteit van de wegen in Albanië… Wij hebben met zijn drieën heerlijk gedineerd op een terrasje op het strand met uitzicht over de zee. Heel gezellig.

Berat (#20)

Berat ligt in het binnenland en staat in de top 10 van highlights Albanië, dus dat willen we graag bezichtigen. Berat wordt ook wel de stad van de 1000 ramen genoemd, en is beroemd vanwege de vele witte Ottomaanse huisjes met rode daken die op de heuvels zijn gebouwd.

De binnenstad van Berat staat op de UNESCO-lijst vanwege de bijzondere architectuur. We parkeren de camper beneden in het dorp en maken de enorme klim over een steile smalle weg naar de citadel bovenop de heuvel. Boven aangekomen blijkt dat we de gehele weg naar boven via de andere kant van de heuvel gewoon met de camper hadden kunnen rijden. Er is een groot parkeerterrein, er zijn diverse restaurants en er is zelfs de mogelijkheid om te kamperen. Maar ja, het is ook wel goed om af en toe actief te zijn om al die buiten de deur dinertjes te verteren…

Binnen het citadel terrein wordt nog gewoon gewoond en het is leuk om doorheen te lopen. Er zijn veel oude kerkjes en ruïnes en er is een oud wateropslagreservoir. Wel jammer van het vele afval en de graffiti op de muren. Achteraf gezien, vragen we ons af of het de moeite waard was om via een, in zeer slechte staat verkerende, omweg Berat te bezoeken. Maar als je je in Albanië laat leiden door de kwaliteit van de weg, dan kom je nergens.

Sarande, Ksamil (#21)

De kustweg van Vlorë naar Sarande is erg mooi. De weg gaat regelmatig met behoorlijke stijgingspercentages door de bergen heen, waarbij je prachtig uitzicht hebt op de kust. In Ksamil staan we onze laatste paar dagen in Albanië op een kleine camping. Van daaruit bezoeken we de beroemde opgravingen van Butrint.

Butrint (#22)

Wij vinden Butrint een van de mooiste bezienswaardigheden van Albanië. Het is een archeologische site dat op de UNESCO-lijst staat. Er is veel bewaard gebleven van de historische stad uit de zesde eeuw voor Christus, gebouwd door Grieken uit Corfu. Er is onder andere een theater, een basiliek, een kerk met een prachtige mozaïeken vloer, de historische stadsmuur en een leuk museum bovenop de top waarin alles is tentoon gesteld wat tijdens de opgravingen is gevonden. Butrint ligt bovendien heel mooi op een heuvel, en lekker in de schaduw.

De camper konden we gemakkelijk kwijt op een groot bewaakt parkeerterrein bij de ingang.

Het Blauwe Oog (#23)

Op de dag van de grensovergang naar Griekenland zijn we in Albanië nog even langs het prachtige natuurverschijnsel “Het Blauwe Oog” (Syri i Kaltër) gereden. Voor een paar euro konden we door een slagboom heen, en over een slechte weg bereikten we een paar kilometer later “Het Blauwe Oog”. Dat is een natuurlijke bron van minstens 80 meter diep met heel diepblauw water. En overal vliegen blauwe libelles en blauwe vlinders. Een hypnotische plek.

Enkele bijzonderheden

• Verkeer: wij hebben welgeteld één stoplicht gezien in Albanië. Het verkeer wordt geregeld via rotondes. Of niet. De Albaniërs doen maar wat. Ernst ook. Alles lijkt te werken via het principe van ritsen. En als je dat eenmaal door hebt, dan kun je prima rijden in Albanië. Er zijn veel politiecontroles. Wij zijn echter geen enkele keer aangehouden.
• Boodschappen: wij hebben weinig grote supermarkten kunnen ontdekken. Dus deden we onze boodschappen bij de mini supermarktjes in de dorpen. Bij het afrekenen, werden alle prijzen in een boek onder elkaar opgeschreven en dan met de hand opgeteld. Daarna werd aan mij gevraagd om het na te tellen en als het klopte moest je dat bedrag afrekenen. Ik en hoofdrekenen, en dat terwijl ik een rekenmachine in mijn tas heb! Maar we wilden de caissière (heet dat ook zo als je geen kassa tot je beschikking hebt???) niet voor het hoofd stoten.
• Betalen: het is handig om veel contant geld bij je te hebben, want wij hebben meer niet dan wel kunnen pinnen bij campings, supermarktjes, restaurants en benzinestations. En bij sommige pinautomaten kun je alleen met Visa terecht en niet met Maestro. Overigens kun je in heel Albanië overal met Euro’s betalen. Sterker nog, vaak krijg je eerst de Euro-prijs te horen en wordt het omgerekend als je in Lek wilt betalen.
• Elektriciteit: onze laatste paar dagen in Albanië hebben we op een camping gestaan vlak bij de Griekse grens, in Ksamil, om daar een paar wasmachines te draaien en te internetten. Helaas, het bleek dat in de hele omgeving overdag (en dat bleek in de praktijk soms tot 22.00 uur) niemand stroom had omdat er aan het elektriciteitsnet werd gewerkt. De supermarkten hadden geen koeling en verlichting, de vriezers en koelkasten in de restaurants werkten niet, musea waren gesloten, en de ijscoman liet heel treurig zijn slappe ijsjes zien toen we er eentje wilden kopen. Overigens zijn we die dagen wel uit eten geweest, maar in verband met de hygiëne hebben we een restaurant uitgekozen die een generator had draaien.
• Wij hebben ons geen moment onveilig gevoeld in Albanië (afgezien van een paar momenten tijdens het rijden, maar dat heeft meer te maken met het inhaalgedrag van sommige Albanese chauffeurs). Wat voelen wij ons welkom hier! De mensen zijn nieuwsgierig en bekijken je, maar ze zijn absoluut niet opdringerig, ook niet de verkopers in de kraampjes en winkels. En ze willen graag een praatje met je maken, ook al spreken ze soms nauwelijks een andere taal dan Albanees.

Wij vinden Albanië een heel fijn land, en zullen zeker een keer terug komen. En nu op naar Griekenland!