Turkije
Algemene informatie
Klimaat: Klimaatinfo/Turkije
Reisadvies: Rijksoverheid/Turkije
Grensovergang Griekenland – Turkije
Dit ging nogal bureaucratisch. Griekenland uit was zo gebeurd. Bij het loket ons paspoort tonen was genoeg. Daarna reden we in een stukje niemandsland, waar alleen militairen stonden met grote geweren. Dat gaf ons een beetje raar gevoel. Vervolgens kwamen we bij de Turkse douane aan. Bij loket 5 moest je een visum halen. Daarna bij loket 2 je paspoort met visum laten zien en papieren halen om de camper in te voeren. Daarna werd bij loket 3 een handtekening door de stempel heen gezet. Vervolgens werd bij loket 4 alles nog eenmaal gecontroleerd en daarna: lachen naar de camera! (video controle). En toen waren we in Turkije. Alles bij elkaar heeft dit circa een uur geduurd.
Vier maanden met de camper naar Turkije en Oost- en Noord-Europa
Dit blog is onderdeel van een reisverslag naar aanleiding van onze campertrip naar Turkije, Oost- en Noord-Europa.
Zie hieronder de gereden route en de in de reisblogs beschreven bezienswaardigheden in Google Maps.
Wij voelden ons meteen op ons gemak in Turkije. Toen we in Marokko waren, hadden we een aantal dagen nodig om te wennen. Aan het drukke verkeer, de slechte wegen, de bedelende kinderen, de opdringerige verkopers, etc. In Turkije hebben wij al diverse keren gepauzeerd zonder bedelende kinderen om ons heen. De wegen zijn niet goed, maar redelijk rustig. Men maakt in Turkije maar drie rijbanen van twee in plaats van vier rijbanen van twee zoals in Marokko.
Wij worden ook regelmatig heel enthousiast begroet door Turken, die hun duim omhoog steken of zwaaien naar je (ze vinden het leuk dat je helemaal vanuit Nederland naar hun land bent gereden). En laatst stonden we even stil op de weg om op de wegenkaart te kijken en toen stopte er iemand met de vraag of hij ons kon helpen (en hij wilde daar niet eens geld voor hebben!).
Veerpont over de Dardanellen
Vlak na de grensovergang zijn we met een grote veerpont de Dardanellen overgestoken. We kwamen aan bij een slagboom en een loket waar we een ticket moesten kopen. Een ticket voor de ferry, dachten we. Later moesten we echter op de veerpont het echte ticket kopen. Bleek dat het andere ticket een parkeerkaart was. Dus met andere woorden: voordat je de veerboot op gaat, sta je inderdaad even geparkeerd om op de boot te wachten en daar betaal je dus parkeergeld voor. Ehh??
Op de boot stond een vrachtwagen die door zijn lading op het achtergedeelte te hoog was voor de ferry. Na diverse keren proberen (wij stonden erachter) moesten wij achteruit, de vrachtwagen eraf, en daarna wij er weer op. Vervolgens werd de hele ferry vol gezet en toen alsnog de vrachtwagen erop, maar half op de laadklep. Toen we eenmaal aan de overkant waren, werd eerst de vrachtwagen er achteruit af gelaten, geholpen door vijf Turkse medewerkers. Daarna ging de laadklep weer gedeeltelijk omhoog, draaide de boot om en konden wij er allemaal (vooruit!) af. Geen idee hoeveel de vrachtwagenchauffeur hiervoor extra heeft moeten betalen, maar wij hebben het idee dat dit in Nederland toch anders zou zijn verlopen (niet, om precies te zijn).
Nadat we de Dardanellen overgestoken waren, kwamen we daarmee ook meteen terecht in Azië. Daarvoor reden we nog in Europees Turkije. Turkije bestaat maar voor 3% uit een Europees deel, de rest is Aziatisch.
Troje (#4)
We hebben een excursie gemaakt naar de voormalige Griekse stad Troje. Turkije heeft enorm veel cultuur en historie. Troje is een oude stad waar het beroemde verhaal van het Paard van Troje heeft plaatsgevonden. Troje zelf is wel negen keer verwoest geweest door oorlogen, aardbevingen etc. Iedere keer is op het verwoeste deel weer een nieuwe stad gemaakt, dus er zijn negen lagen. De eerste laag dateert van circa 3000 jaar voor Christus.
Er staat een replica van het Paard van Troje. Dat verhaal speelt tijdens de zesde verwoesting. De Trojanen zouden het paard van de Grieken cadeau hebben gekregen. De vrouw van de Trojaanse koning, Cassandra, had er geen goed gevoel over en vroeg de koning om het paard niet binnen de muren te halen. De koning deed dit toch, waarna er ’s-nachts allemaal Griekse soldaten uit de buik van het paard tevoorschijn kwamen, die vervolgens vuur stichtten in Troje. Daardoor werd de Griekse vloot gewaarschuwd die verborgen lag achter een eiland, waarna Troje werd ingenomen. Moraal van het verhaal: sla nooit een goed advies van een vrouw in de wind!
Voor meer informatie, zie Unesco/Troje
Enkele bijzonderheden
Turkse wegen
We zijn nu al een paar dagen in Turkije maar hebben nog niets gezien wat op een snelweg lijkt. Laten we het daarom B-wegen noemen. Dat zijn tweebaanswegen, waar je maximaal 90 km per uur mag rijden, met veel grind op de weg. Er staan diverse politiecontroles, maar al zouden we willen, je kunt in Turkije op deze wegen echt niet te hard rijden. Naast de B-wegen heb je C-wegen (laten we het CCC-weggetjes noemen…).
Die laatste weggetjes hebben we gisteren enkele uren gereden. Uiteraard was dit niet de bedoeling, maar we kwamen hier zo in terecht. Zelfs TomTom was helemaal de kluts kwijt. Het waren smalle grindachtige weggetjes met enorm veel gaten in de weg. Ernst vertoonde de hele weg ontwijkend gedrag (om al die gaten in de weg te omzeilen).
We kwamen door hele kleine dorpjes heen, die overigens allemaal een cafeetje hadden, waar vreemd genoeg alleen maar mannen zaten. Geen idee waar de vrouwen waren, maar wij hebben er die dag wel diversen op het land zien werken… Er liepen ook veel koeien, schapen en geiten gewoon los in de dorpen en eenmaal moest Ernst uitstappen om een loslopende ezel opzij te zetten. Ook kwam er een tandeloos heel oud Turks mannetje naar ons toe, toen we de wegenkaart bestudeerden omdat we het echt even niet meer wisten. Hij sprak alleen Turks en het leek erop alsof hij nog nooit een wegenkaart had gezien.
Moskeeën
Jawel hoor, de eerste camping in Turkije lag meteen dicht bij een moskee. ’s-Ochtends, om 04.50 uur om precies te zijn, begon de muezzin (omroeper) zijn lied. Dit lied werd tevens vrijwel meteen begeleid door geblaf en gejank van diverse honden. De tweede camping bleek echter nog erger te zijn voor de nachtrust. Een moskee in de buurt en pauwen! Een muezzin doet zijn lied maar vijf keer op een dag, maar pauwen gaan gewoon 24 uur per dag door.
Turks eten
Het Turkse eten is heerlijk. Veel groente en vlees en goed gekruid. Vanavond gaan we even niet uit eten, maar maken we een Nederlands Knorr pakje Turkse Dürüm met echte Turkse groente, Turkse kip (denken we) en Turkse yoghurtsaus met knoflook (denken we) en Turkse wijn! Gescoord in een grote Turkse supermarkt.
Turkse rijstijl
We zijn pas een paar dagen in Turkije en Ernst rijdt nu al als een Turk. Dat wil zeggen: af en toe wordt een (kleine) verkeersovertreding gedaan, er wordt getoeterd en er wordt niet te nauw gekeken naar het aantal beschikbare verkeersbanen. Hierdoor rijden we wel “netjes met het verkeer mee”, aldus Ernst…