Blog 1 – Met de camper over land naar Griekenland en Oost-Europa

Vertrokken

Het is zondag 5 mei 2013, 15.30 uur. De actielijst is afgewerkt danwel sommige acties kunnen ineens ook tijdens of na de reis uitgevoerd worden. De camper staat klaar en wij zijn er klaar voor. Dus de reis kan beginnen!

We rijden die eerste dag naar Kalkar, net over de grens in Duitsland. Een leuk dorp met een historisch centrum en een mooie oude molen waarin een restaurant is gevestigd. Daar hebben we die avond heerlijke asperges gegeten.

De volgende dag rijden we een paar honderd kilometer en eindigen in Rothenburg ob der Tauber, ook een prachtig middeleeuwse stad die nog helemaal ommuurd wordt door een middeleeuwse stadsmuur. We hebben er rondgewandeld en wederom lekker gegeten (streekgerecht), overigens op het terras buiten want het was heerlijk weer.

Oostenrijk

Algemene informatie

Eisriesenwelt, Werfen (#1)

Een dag later komen we aan in Oostenrijk in het stadje Werfen. Daar blijkt zich de grootste ijs grot van de wereld te bevinden, Eisriesenwelt. Dat willen we graag bezoeken, dus zijn wij waarschijnlijk een van de weinige stellen in Nederland die minstens drie overnachtingen nodig hebben om in het Noorden van Slovenië aan te komen. Maar wij houden allebei niet van lange reisdagen en we hebben de tijd, dus wat let ons?

De campingeigenaresse had ons al gewaarschuwd dat men minstens een dagdeel nodig heeft om de ijs grot te bezoeken, en dat was niet overdreven. Eerst reden we vier kilometer vanaf de camping naar Werfen met de fiets. Daar hebben we in het centrum de speciale shuttlebus genomen die ons in 20 minuten de berg op bracht naar het bezoekerscentrum. Daarna volgde een wandeling van 20 minuten naar de kabelbaan (voor Oostenrijkers. Voor Nederlanders die geen 20% stijgingspercentages gewend zijn, duurt de wandeling wat langer). Vervolgens wordt een hoogte van 500 meter overbrugd met een kabelbaan, een tocht van drie minuten. En toen was het lunchpauze en heeeel toevallig was er boven op de berg een gezellig bergrestaurant, waar we heerlijk op het terras buiten met uitzicht op de bergen geluncht hebben. Maar toen waren we er nog niet. Er volgde nog een wandeling van 15 minuten verder de berg op en toen waren we bij de ingang van de ijs grot voor de start van de rondleiding.

We kregen allemaal een eigen carbid gaslamp want elektrisch licht is niet toegestaan in de grot. Overigens was fotograferen ook niet toegestaan. Op een vraag van Ernst aan de gids waarom niet, verwachtten wij een spannend antwoord in de trant van: “de warmte van de camera’s en het licht van de flitsers zou het zeer wankele evenwicht van de  natuur in de grot verstoren”. Maar het antwoord was: “dan zou de rondleiding veel te lang duren”. Een illusie minder.

Bij het binnentreden van de grot ervoeren wij nog iets bijzonders. We moesten een grote dikke deur door en daar stond enorm veel wind. In de zomer kan de wind zelfs een snelheid halen van 100 kilometer per uur (door het drukverschil dat ontstaat door het verschil van de temperaturen binnen en buiten). Die wind heeft er voor gezorgd dat het ijs in de grot niet ging smelten en verder aan kon groeien. Omdat het in de grot koud moet blijven, wordt in de zomer het opwarmen van de grot voorkomen door de deur te sluiten. En in de winter wordt de deur juist opengezet zodat de grot door de wind gekoeld kan worden. De grot ligt op een hoogte van 1641 meter en is ongeveer 40 kilometer lang. De gemiddelde temperatuur in de grot is rond de nul graden. In de grot volgen dan nog 350 treden omhoog tot circa 1750 meter hoogte. Het was een zeer interessante rondleiding en we hebben prachtige ijsfiguren, stalactieten en stalagmieten gezien.

Slovenië

Algemene informatie

Het meer van Bled (#2)

Het meer van Bled in het Noorden van Slovenië is een plaatje. En er heerst een hele prettige en gemoedelijke sfeer. In het voorseizoen dan, want het schijnt dat Bled in het hoogseizoen meer dan 80.000 toeristen te verwerken krijgt, terwijl het dorp 6.000 inwoners heeft.

In het midden van het meer ligt een klein eiland (Otok Sveta Marija, het Eiland van de Heilige Maria) met een Mariakerk uit de zeventiende eeuw en een vijftiende-eeuwse klokkentoren met de “wensklok”. De legende vertelt dat een ieder die de klok eigenhandig luidt een wens mag doen en dat deze dan ook uitkomt. Natuurlijk hebben Ernst en ik ook allebei de klok geluid. Baat het niet, dan schaadt het niet. We hebben het eilandje bereikt door het huren van een houten roeiboot. Deze boten zijn authentiek voor het meer van Bled en worden met de hand gemaakt van dennenhout. Er mag verder geen gemotoriseerd verkeer op het meer, men kan wel overal opstappen in houten gondels.

Na de lunch maken we een heerlijke wandeling rond het meer van Bled over een mooi wandelpad, dat voor het grootste gedeelte autovrij is. De wandeling heeft een lengte van circa zes kilometer. Net voordat het hard begon te regenen, zijn we terug op de camping.

Vintgar kloof (#3)

Vlakbij Bled, in Podhom, ligt de Vintgar-kloof, een spectaculaire 150 meter diepe canyon waar de rivier de Radovna zich doorheen perst. Aan het begin van de kloof kun je een ticket kopen en dan loop je via een houten voetbrug circa 1600 meter door de kloof heen. Aan het eind bevindt zich een prachtige 30 meter hoge waterval. Ernst was helemaal in zijn sas met zijn fototoestel, hij heeft meer dan 150 foto’s gemaakt in allerlei verschillende posities.

Ljubljana (#4)

Wat een leuke, gemoedelijke en levendige stad! Wij waren er op een maandag, het was mooi weer, en er waren veel mensen op de been danwel zaten buiten op de terrassen. Het oude centrum is zowat volledig autovrij, wat wij altijd erg prettig vinden in een stad. Ook zijn alle bezienswaardigheden op loopafstand. Eigenlijk concentreert alles zich rond de rivier en het mooie Prešernov Plein. Dit plein vormt de schakel tussen de oude stad aan de voet van de burcht en het latere (negentiende en begin twintigste-eeuwse) centrum. Helaas heeft Ljubljana heel wat aardbevingen achter de rug, de laatste was in 1895. Begin twintigste eeuw heeft de architect Jože Plečnik vele gebouwen, bruggen, pleinen etc. ontworpen waardoor de stad een heel eigen gezicht heeft gekregen. Erg mooi.

Rond lunchtijd eten we op een terras buiten aan het water een traditioneel Sloveens gerecht: jota (gevulde soep met zuurkool, aardappelen, vlees en bonen). Niet echt een gerecht waaraan je denkt als het buiten 25 graden Celsius is, maar de witte wijn erbij maakte dat meer dan goed.

Kasteel van Predjama (#5)

Het kasteel van Predjama is bijzonder omdat het gedeeltelijk ingebouwd is boven in een 123 meter hoge, steile rotswand. Men vermoedt dat het kasteel al in de twaalfde eeuw is ontstaan, maar het werd pas echt bekend toen baron Erasmus Lueger het in de vijftiende eeuw gebruikte als uitvalsbasis voor het beroven van kooplui langs de belangrijke handelsroute met Triëst. Overigens is het voor de baron wel triest afgelopen. Op een gegeven moment begonnen de keizerlijke troepen van Habsburg een beleg, maar de baron wist zich te bevoorraden via het grottenstelsel onder zijn kasteel, dat met de buitenwereld (het plaatsje Vipava) in verbinding stond. Dat ging een jaar goed, maar toen viel het kasteel alsnog. Hoe? Een omgekochte bediende verraadde achter welk venster de plek was waar “zelfs de keizer te voet gaat”. Zodra de baron op die plek met de broek op zijn enkels zat, stak diezelfde bediende een toorts aan om de vijand te waarschuwen en maakte deze via stenen kogels een eind aan zijn leven. What a shit way to die.

De grot onder het kasteel

Na het bezoek aan het kasteel doen we mee aan een interessante rondleiding met een gids in de grot onder het kasteel. Zo’n kasteel en de grot eronder spreekt toch tot je verbeelding. Er was geen elektriciteit dus kregen we allemaal een eigen zaklamp met accu.

Door archeologen zijn in de grot sporen van menselijke aanwezigheid ontdekt vanaf de prehistorie. De archeologen zelf hebben in de grot ook op diverse plaatsen graffiti achtergelaten op de rotswanden, de oudste dateert uit 1594. Overigens zijn er nog steeds speleologen op zoek naar de geheime doorgang die baron Erasmus gebruikte om naar Vipava te komen, maar ze hebben deze nog steeds niet gevonden.

In de grot leven ook circa 300 vleermuizen. Aangezien de vleermuis beschermd is, zijn sommige delen van de grot niet meer toegankelijk voor toeristen. Ook heeft men de toegangsdeur van de grot zodanig aangepast, dat vleermuizen naar buiten kunnen vliegen zonder hun vleugels te beschadigen.

Grot van Postonja (#6)

De grot van Postonja is heel indrukwekkend. Eerst word je met een trein circa twee kilometer de grot ingevoerd, en daarna volgt een wandeling van een paar kilometer met een gids. Dit is de mooiste grot die wij allebei ooit hebben gezien. De grot is pas in 1818 door een paar lokale jongeren ontdekt. Inmiddels hebben al 34 miljoen toeristen in de afgelopen 200 jaar de grot bezocht.

Men neemt aan dat de grot van Postonja al miljoenen jaren oud is. Als je bedenkt dat het 100 jaar duurt voordat een stalactiet of stalagmiet 1 cm is aangegroeid, kun je je daar misschien een voorstelling van maken. De grot heeft ontzettend indrukwekkende stalactieten en stalagmieten. Deze groeien aan door regenwater dat van buiten de grot naar binnen druppelt. Het duurt ongeveer 20 uur voordat het regenwater werkelijk door het plafond van de grot naar binnen druppelt.

Overigens haal ik stalactieten en stalagmieten altijd door elkaar. Het ene groeit omhoog en het ander groeit naar beneden. Ernst heeft daar een goed ezelsbruggetje voor: tieten hangen.

Algemene indruk

Wij hebben Slovenië ervaren als een heel prettig, rustig, gemoedelijk en veilig land. Het land is erg schoon. Vooral in de hoofdstad is ons opgevallen dat er bijna nergens vuil op straat ligt. De tuinen zien er over het algemeen goed verzorgd uit met heel veel bloemen. Er wordt veel aan duurzaamheid gedaan, er zijn diverse ecologische campings en boerderijen en het afval wordt gescheiden, zelfs bij parkeerplaatsen langs de snelweg. De wegen zijn heel goed, zowel de snelwegen als de provinciale wegen. Overal waar je kijkt zijn bergen. Of je nu in de hoofdstad loopt, op de snelweg rijdt of op een camping staat.

Kortom, een fijn land waar wij zeker nog eens terug zullen komen.